Pages

Monday, April 30, 2018

மீண்டும் ஒருமுறை


முன்னால் இருப்பவரின் நிழல் கவிந்து என் தலையை தொட்டது. நானும் அவரைப் போல தலையை மண்ணில் புதைத்து பிட்டத்தைத் தூக்கி கிடந்தேன். பலத்த அமைதி நிலவியிருந்தது. கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில், வாசனையில்லாததாக இருந்தது மண். களிமண் போல பார்வைக்குத் தெரிந்தாலும், அது இல்லை. வாசனையற்று இருந்தது. உருண்ட சிறிய மண் துகள்கள் உதடுகளைத் தொட்டும், கன்னங்களில் முத்தமிட்டும் வெம்மையைத் தந்துகொண்டிருந்தது. இன்ன காரணமென்று தெரியாது, சரிந்து கிடக்கிறேன். முன்னால் இருந்த சுவரில், இரு ஓரங்களில் சாளரங்கள் இருப்பதாய் தோன்றிற்று. அதன் உயரம் காரணமாக அதனைப் பார்க்க இயலவில்லை.  வெள்ளை நிற ஒளி அதனூடே படர்ந்து அறையை நிறைத்துவிட்டிருந்தது. பக்கவாட்டு சுவர்களும் அதே போல் உயர்ந்து கிடந்தது. கருப்புநிற தீற்றல்கள் ஆங்காங்கே அசிங்கமாய் அதன் மீது தெரிந்தது, எனக்குக் குமட்டல்களை வரவழைத்தது. சுற்றும் பார்த்தேன். அனேக நபர்கள் என்னைப் போலவே தலையைப் புதைத்து  கிடந்தனர்.  இங்கு எப்படி வந்தேன்? இதற்கு முன் எங்கே இருந்தேன்? நான் யார்? இவர்களுடன் என்ன பண்ணுகிறேன்? அடுத்து என்ன பண்ணவேண்டும்? யாரைக் கேட்கலாம் என்ற கேள்விகளை மனம் அடுக்கிக் கொண்டே போனது. சற்று தலையை தூக்கிப் பார்த்த போது அறை முழுக்க என்னப் போலவே நிறைய மனிதர்கள் இருப்பதைக் கண்டேன். சுவரை ஒட்டியிருந்த இடம் தாழ்வாகவும், பின்னோக்கி வரவர உயர்ந்துகொண்டும் போனது. வியர்வைக் கண்களில் வழிந்து எரிச்சலைக் கொடுத்தது. கண்களைக் கசக்கினேன்.

பின்னால பாருடா திவாகர், அது நிக்கிது. நல்ல ஒழிஞ்சுக்க…கேய்ய்ய்ய்ய்ய் என யாரோ கத்தினார்கள்.

மனம் திகிலுற்றது. புலன்கள் அனைத்தும் உயிர்தெழுந்தன. பார்வை கூர்மையானது. திரும்பிப் பார்க்க அச்சமாய் இருந்தது.
சிவராமன் நீயும்தான்டா…..சரியா ஒழியல….மண்ணுக்குள்ள போயிடு. உள்ள…ஆமா என மறுபடியும் அதே குரல் ஒழித்தது. முன் இருந்தவரும் என்னைப் போலவே அச்சப்படுவது தெரிந்தது.

அப்போதுதான் அந்த வித்தியாசத்தை உணர்ந்தேன். நானும் எனக்கு முன்னால் இருப்பவனின் உடல் மட்டும் மண்ணுக்கு மேலே கிடந்தது. மற்றவர்கள் எல்லோரும் இருக்கிறார்கள் ஆனால் உடல் மண்ணுக்குள்ளே போய்விட்டிருந்தது. கால்கள் உதற ஆரம்பித்தது. எதற்காக இந்தப் பயம் என நானே என்னைக் கேட்டுக்கொண்டேன். காரணமற்றது, முட்டாள்தனமானது என என்ணிய அடுத்த நொடி மீண்டும் பயம் வந்து சூழ்ந்துகொண்டுவிட்டது. சற்று வெட்கமாகவும் ஆனால் உயிரின் மீதான பயமோ அது என்ற சந்தேகத்துடனும், தலையைச் சற்று திருப்பி பின்னால் என்ன இருக்கிறதெனப் பார்த்தேன். கொரில்லா குரங்குபோல உயரமாய் அறையின் நுழைவாயிலை அடைத்துக்கொண்டு நின்றது. எதற்காகவோ காத்திருக்கிறது, ஆனால் எவ்வளவு நேரமெனத் தெரியவில்லை. தப்பிப்பதற்கான கால அவகாசம் இதுதான் போலும் என எண்ணிக்கொண்டேன். அதன் கால் மற்றும் கை நகங்கள் சிங்கத்தைப் போன்றே இருந்தது மனதை நிரந்தரமாக அச்சத்தின் பிடியில் மாட்டிவிடுவதாக இருந்தது. சட்டென நினைவுகள் நதியேன பெருக்கெடுத்தன. இதைப் போலவே கிடப்பது முதல் முறை இல்லை என்றும், பல முறை விளையாடிவிட்டிருப்பதாகவும் தோன்றிற்று. எப்படித் தப்பித்து விளையாடினாலும் கடைசியில் இந்த மிருகத்தின் பிடியில் மாட்டி மடிவதும்தான் நடந்திருப்பதாய் நினைவு. நினைவுகள் விலகி நிஜம் மூளைக்குள் குடிகொண்டதும், தப்பிப்பது எப்படி என்று எண்ணத்தொடங்கினேன். முன்னால் இருந்தவர் எழுந்து ஓடி வலதுபுறத்தில் மண்ணைப் பறித்தார், நானும் அவரைப் போலவே மண்ணைப் பறித்து உட்புகுந்தேன். முதுகு மட்டும் மண்ணிற்கு வெளியே தெரிவதாய் தோன்றிற்று. அந்த நினைவே முதுகுத்தண்டில் சில்லிடலை ஏற்படுத்தியது. நினைத்தது போல இது விளையாட்டா? இல்லை உண்மையா? இது விளையாட்டு என்றால் எது உண்மை? இது உண்மை என்றால் நான் செத்துவிடுவது உறுதி. பிறகு எப்படி மறுபடியும் விளையாட இங்கே வருகிறேன்? செத்த பிறகு நான் இல்லையே? வியர்வை ஓடையென உடலிலிருந்து ஓடி மண்ணை நனைத்துக்கொண்டிருந்தது. அதன் ஈரம் ஒருவித பதைபதைப்பை உடலுக்குத் தந்தது. சிறுநீர் கழிக்கும்போது உடலில் ஏற்படும் சிலிர்ப்பைப் போல உடல் சிலிர்த்தது.


மிருகத்தின் கோர கர்ஜினை என்றுதான் அதைச் சொல்ல வேண்டும். அடிவயிற்றில் போய் அதன் கர்ஜினை முட்டி நின்றது. குளிர்ஜுரம் கண்டவன் போல உடல் நடுங்க ஆரம்பித்திருந்தது. கண்களில் நீர் பெருக்கெடுத்தது. இவ்வளவு பயங்கரமானதா உயிரின் மீதான ஆசை. அது மட்டும் இல்லை என்றால், அதன் கூர்மையான முன் பற்களையும், சிவந்த எரியூட்டும் கண்களையும் சந்தித்துப் பேசியிருப்பேன். தப்பிக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் மட்டுமே இப்போது புத்திக்குள் ஓடியது. மற்றதைப் பற்றிய கவலை இல்லை என்றே தோன்றிற்று.


திடுமென எழுந்து வலதுபுற வாயில்வழியாக ஓடி, அறையைச் சுற்றிக்கொண்டு முன் சுவரின் இடத்திற்கு வந்தேன். பயம் மட்டுமே என்னை வழிநடத்துவதாய் தோன்றிற்று. அந்த இரண்டு சாளரங்கள் இருப்பது நன்றாகத் தெரிந்தது. அதற்கு முன்னால் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் முட்டிக்கொண்டும் உள்ளே நடப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டும், தனக்கு இணக்கமானவர்களுக்காக கத்தியவாறும் இருந்தனர். சுவரைச் சுற்றி ஓர் ஆள் அளவு சுற்றளவில், இடுப்பளவு மதில் சுவர் எழுப்பப்பட்டிருந்தது. மதிலின் மேல் மக்கள் திரள் கைகளை உயர்த்து சோக குரலில் வீரிட்டது. இவர்கள் பார்வையாளர்கள் போல் தெரிந்தாலும், அறைக்குள் நடக்கும் நிகழ்வில் ஏதோ ஒருவகையில் பங்கெடுத்தவர்களாய் தங்கள் உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்தினர். நான் முண்டிக்கொண்டு ஆர்வத்தின் காரணமாக உள்ளே நுழைந்தேன். எனது உடல் மக்கள் திரளின் ஓர் அங்கமாக மாறிப்போனது.  மிருகம் உள்ளே போகாமல் என்னைப் போலவே சுற்றிக்கொண்டு வந்தால் என்ன செய்வது? தப்பிக்க வழியே இல்லையே என நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் போது.


அப்படி நடப்பது இல்லை. இப்போது அதன் வழியை அடைத்துவிட்டார்கள். இங்கு வராது எனச் சொல்லி தன் சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினான். அந்தக் குரல் சற்று முன் கேட்ட அதே குரல்தான் என எண்ணிக்கொண்டேன்.
அவன் தன் கைகளை முன்னால் நீட்டி என்னைச் சுவருக்கு பக்கத்தில் இருந்த மதில் சுவருக்கு மேலே தூக்கிவிட எத்தனித்தான். நான் நினைத்தது எப்படி இவனுக்குக் கேட்டது? நினைத்தேனா? சொன்னேனா? ஏன் நினைவுகள் இப்படி அலைகின்றன? சந்தேகத்துடன் கைகளை நீட்டினேன்.
கர்….ஆஆஆஆ……கர்…ஆஆ,…………….என கர்ஜனையும் , அலறலும் அறையின் உள்ளேயிருந்து கேட்டது. மனிதனின் உச்சக்கட்ட துக்கமான சத்தமது. தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.  கண்களில் நீர் வழிந்தோடியது.
கூட்டம் ஐய்யோ.. ஐய்யோ வென கத்தியது. ஈனமாகக் குரலில் சோகம் இழையோடியிருந்தது.


காப்பாத்துங்க…யாராவது..ஆஆஆஆ……..அம்மா….தாங்க முடியலையே..வலி,வலி… கர்…..கர்….கர்…… மயான அமைதி நிலவியது. கூட்டம் சத்தமிடுவதை மறந்து துக்கத்தில் ஆழ்ந்தது.
நான் அதற்குள் சுவரின் மீது ஏறிவிட்டேன் ஆனால் அறை தெரியவில்லை. அதற்காக நகர்ந்து முன்னால் சென்றேன். முன் நிற்பவர்கள் துக்கத்தில் இருந்ததால் அவர்களுக்குள் நுழைந்து முன்னேறினேன். சாளரத்திற்கு ஒரு அடிக்கு முன்னாலே போகவேண்டாமென நின்றுகொண்டனர். பச்சை நிற கம்பிகள் வைத்து , சற்று அதிகமான இடைவெளி இருந்தது, என்றாலும் அதனுடே மிருகம் வெளியே வரமுடியாதது சற்று திருப்தி அளித்தது. அடுத்த சாளரம் வழியே வந்துவிட்டால் என்ன பண்ணுவது? தலையைச் சாய்த்து அதனை எட்டிப்பார்த்தேன். கொரில்லா மிருகத்தின் தலை அதில் தெரிந்தது. அமைதியாய் இருந்தது. மக்கள் சற்று பயந்து பின்னால் ஓடினர். சிலைபோல அப்படியே கூட்டத்தைப் பார்த்து நின்றது.  வாட்டசாட்டமான வாலிபன் ஒருவன் அதன் பக்கத்தில் நகர்ந்தான்.


அதுக்கு பக்கத்தில போகாத..உனக்கு என்ன கிருக்கு பிடிச்சிறுக்கா என்ன? என கூட்டத்திலிருந்த ஒருவர். கூட்டத்தின் கேள்வியை கேட்டார்.
அட! சாளரம் எவ்வளவு சின்னதா இறுக்கு. அதனால் ஒண்ணும் பண்ண முடியாது என்று சொல்லிக்கொண்டு சுவரின் மீது கைகளை ஊன்றினான். மிருகம் கைகளை சாளரத்தின் வழியே நீட்டி அவன் முகத்தைத் தடவியது. பிறகு கை, கால்களைத் தடவியது. நீட்டியவாறே உள்ளே எடுத்துக்கொண்டது.
இப்போது கூட்டம் முண்டியடித்துக்கொண்டு சாளரத்தின் அருகே வந்தது. நமக்கெல்லாம் சாவு இல்ல, உள்ள இருக்கிறாகளே, அவங்களுக்குத்தா..ஆமா என்றவாறு தன் கையை நீட்டி அதன் மூக்கைத் தொட்டான். மற்றவர்களோடு அளாவிக்கொண்டு அந்த சாளரத்தைக் கடந்துவந்தது.


சுவரின் மீது கால்களை நன்றாகப் பதித்து கூட்டத்தைப் பின்னால் தள்ளினேன். அது கடிச்சி கொன்றுவிடும், பக்கத்தில் போகவேண்டாமென கத்தினேன். நான் கத்துவது யாருக்கும் கேட்டது போலத் தெரியவில்லை. சிலர் முண்டிக்கொண்டு சாளரத்தின் முன்னால் நின்றனர். பின்னால் நின்றவர்கள் என்னைத் தள்ளியவாறு கத்திக்கொண்டிருந்தனர். உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. சாளரத்துக்குக் கீழே எனது கால்களை ஊன்றித் தள்ள முற்பட்டது அற்ப காரியம். கூட்டத்திற்கு முன்னால் தனி நபரின் பலம் கடுகளேவே. வலுக்கட்டாயமாகக் கூட்டம் என்னை அதனிடம் பிடித்துக்கொடுப்பதாய் தோன்றிற்று. கால்களையும், கைகளும் தான் அதற்கு அருகாமையில் பிடிப்பதற்கு ஏதுவாய் இருந்தது. சாளரத்தின் இடைவெளியில் அந்த கூர்மையானபற்க்கள் தெரிந்தது. உதடுகளைத் திறந்து மூடியது. கொடூரமான கண்கள் விளக்கு போல எரிந்தது. எப்படியும் அது என்னைத் தின்றுவிடுமென மனதிற்கு தெரிந்தது. தப்பித்துவிட வேண்டும், அப்படி நடக்காது எனவும் நினைத்தது. சாளரத்தில் நன்றாகத் தெரிந்தது மிருகம். கைகளைச் சாளரத்தின் வழி நீட்டியது.


அதிர்ந்துபோய் எழுந்தேன். இரவு விளக்கு சன்னமாக எரிந்துகொண்டிருந்தது. படுக்கை நனைந்து கிடந்தது. இருதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

Sunday, December 17, 2017

தூயனின் இருகதைகள்


தூயனின் சிறுகதைகளை ஜெயமோகனின் இணையதளத்திலிருந்த கட்டுரை மூலமாக சென்றடைந்தேன்.

thuyan
http://thuyan.in/category/thuyans-short-stories/
கதைகளுக்கான என்னுடைய விமர்சன அளவுகோல் என்ன என்பதை சொல்லிவிட்டு அதைப் பற்றி விமர்சிப்பது நன்றாக இருக்குமென நினைக்கிறேன்.

  1. கதையை படிக்கும்போது அதனுள்ளே எளிதாக நுழைந்துவிட வேண்டும்.
    அதற்க்கு வடிவ ஒழுங்கு, கதையின் திருப்பம் என எத்தனையோ தொழில்நுட்பம் இருந்தாலும் அது எழுத்தாளரைப் பொறுத்தது. படிக்கும்போது அது வாசகனுள் நிகழ வேண்டும். தொழில் நுட்பங்களை வரையறுத்துக்கொண்டு சிறுகதை எழுதப்படவில்லை. அதே நேரம் அது தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கக்கூடியது. அதனால் படித்து முடித்தபிறகு அதைப் பற்றி கணக்கு போடாலாம் என்பது என் எண்ணம். நன்றாக இருந்தால், புதிதாக எதுவும் இருக்கிறதா என பார்க்கலாம். இல்லை என்றால், பழைய தொழில்நுட்ப்பத்தில் என்ன குறைகிறது என மதிப்பிடலாம்.
  2.  கதை முடிந்த பிறகு அது தொடர்ந்து மனதுக்குள் குடைச்சலை உண்டு பண்ணுகிறதா என பார்க்க வேண்டும். கதையில் சொல்லாத ஒன்றை விரித்தேடுக்க ஒவ்வொரு வாசகனுக்கும் இடமளிக்க வேண்டும் (ஜெ சொன்னது போல வாசக இடைவெளி). இன்னும் சொல்லப்போனால் முடிவே இல்லாத விரித்தேடுத்தலுக்கு சாத்தியப்படும் போது, அது உச்சகட்ட கலை ஆகிறது. கலை சொல்வதில் இல்லை.  

தூயனின் இன்னொருவன்

கதையை முடித்தவுடன் வரும் கேள்வி, கதை எதைப் பற்றியது என்பதே. சிறுகதை வடிவம் என்பது ஒற்றை மையத்தைப் பற்றி சொல்லவே உருவான கலை வடிவம் என ஜெ சொல்லுவார். கதையின் பெரும்பாலுமான இடத்தில் வட இந்திய கூலித் தொழிலாலிகளின் பொதுவானபார்வையை உடைத்து, உள்ளே பார்ப்பதற்க்கான வாய்ப்பை அளிக்கிறது. இடையிடையே காணாமல் போவதைப் பற்றின மையம் வருகிறது. கடைசியில் ஓர்பாலின உறவு குறித்து முடிகிறது. வாசகனான எனக்கு இது சற்று குழப்பத்தை தருவதாக இருக்கிறது. இது கதையின் ஓட்டத்தை பெரிதும் பாதிக்கிறது. ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு தாவி செல்வதாய் தோன்றுகிறது.

தூயனின் சித்தரிப்புக்கள் அவருக்கு நிச்சயம் பலமாய் இருக்கிறது. அதுதான் கதையை தாங்கிப் பிடித்து மேற்ச்சொன்ன காரணியை மறைத்துவிட செய்வதாய் இருக்கிறது.

அவரின் இயக்கம் ஒரு கொலையை மென்மையாகச் செய்ய ஆயத்தப்படுவது போன்றிருந்துஎன இருதயசாமி உறவு கொள்வதை சொல்லியிருப்பார்.

திரைகிழிந்தததுபோல வெளிப்பட்ட காட்சியால் அதிர்ந்துபோயிருந்தேன்என இரவில் உறவு கொள்ளுவதை தீடிர் வெளிச்சத்தில் பார்த்தவனின் வார்த்தைகளில் விவரிப்பாவது ஆகட்டும், தன் தனிப்பட்ட முத்திரையை பதித்திருப்பார்.

இந்த சித்தரிப்புக்களில் மூன்று முக்கிய அம்சம் இருப்பதாய் தோன்றுகிறது. ஒன்று சுருங்க சொல்வது. இரண்டு காட்சியை விரித்தேடுக்க நிறைய வாய்ப்பு தருகிறது. உடலுறவையும், கொலையையும் இணைத்தது அந்த காட்சியை விரித்தேடுக்க ஏதுவானதாக இருக்கிறது. மூன்று காட்சியை நேரில் காண்பது போன்ற உணர்ச்சியை தருகிறது. “திரைகிழிந்தததுபோல வெளிப்பட்ட காட்சி”.

மலையிலிருந்து குதிக்க முடிவு பண்ணிய பிறகு, எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு பக்கத்தில் பள்ளத்தாக்கின் முனைக்கு நகரவேண்டும். சிறுகதையையும் அப்படியே ஆரம்பிப்பது கதையின் வடிவ ஒருமைக்கு துணை நிற்க்கும்.  கதை ஓர்பாலின உறவை பற்றியது என்றால் அதனைச் சுற்றி அமையாத இடங்களேல்லாம், கதையினுள் செல்ல தடையாக இருக்கிறது. அமிர்தி ராஷன் அப்பா, கதை சொல்லியின் அப்பா வந்தததிற்க்கான காரணம் கதையில் இல்லை.

வீட்டிலிருந்து ஓடி வந்த ஒருவன் வேலை தேடும் பொருட்டு மேன்சனில் தங்க நேரிடுகிறது. அங்கு வட இந்திய கூலி தொழிலாலியை சந்திக்கிறன், நட்புகொள்கிறான். சுற்றத்தார் அவர்கள் ஓர் பாலினத்தவர் என நினைத்து திட்டுகிறார்கள். அந்த நிலையில் நண்பன் திரும்ப சொந்த ஊருக்கு போக நேருகிறது. தன்னுடைய ஈர்ப்பை அப்போதுதான் கதை சொல்லி உணர்ந்துகொள்கிறான்.  கதையை விரித்துக்கொள்ள கதையின் ஒருமை வழிதரவில்லை. கதையின் மையம் சிறப்பாக இருக்க வேண்டுமால், கதையில் ஓர்பாலின உறவை நோக்கி நகரும் அவனது அக மனதைப் பற்றிய சித்திரம் நன்றாக இருக்கவேண்டும். (சுற்றத்தாரின் பார்வைக்கு, அவனது உள்மனம் எந்த எதிர்வினையையும் ஆற்றவில்லை, வருத்தப்படுவதை தவிர). வாசகன் அடைவது மிக முக்கியமானது. அந்த வகையில் இந்த கதை பெரிய தாக்கத்தை ஏற்ப்படுத்தாது என்பதே என் கருத்து.  





பிரக்ஞைக்கு அப்பால்…. 

கலைஞனின் மனதை உளப்பகுப்பாய்வு செய்யும் சிறுகதையிது. ஒவ்வொரு கதையும் வெவ்வெறு கதைகளத்தை கொண்டிருக்கிறது. கீழை கலைஞர்கள் யாரும் தற்க்கொலை செய்துகொள்வதில்லை, மேற்க்கு இதற்க்கு மாறுபட்டது. இதே கேள்வியை ஓஸோ தன் உரையில் எழுப்பியிருப்பார். அவனது மனம் எப்படி ஒரு கலையை உருவாக்குகிறது? அக உலகமும், புற உலகமும் சந்திக்கிற முரண்பாட்டில் நிகழ்கிறது. நாம் அனைவருமே தன்னுள்ளே அகஉலகை கட்டிவைத்திருக்கிறோம், அதைக் கொண்டுதான் புற உலகை காண்கிறோம். கலைஞர்கள் தங்களுக்கென்று ஒரு ஆயுதத்தை (எழுத்து, ஒவியம்)பயன்படுத்தி அதனை வெளியே அழைத்துவருபவர்கள். ரசிகர்கள் அதனை உணரும்போது அவர்களும் அதே விதமாக அக உலகத்தை காண வழி ஏற்ப்படுகிறது. அதனால் அவர்கள் தீண்டப்படலாம். சிலர் அதனால் மிரளலாம், பிரமிக்கலாம் அல்லது விலகிச்செல்லலாம். அப்படி விலகிச்சென்றவர்தான் ஹரிதாஸ் என்ற ஓவியர். அவரின் குறிப்புகளிலிருந்து ஆத்மநாமை பற்றிய கதை நீளுகிறது.

ஆத்மநாம் வரைகிற கிழவன் ஓவியம் கிட்டத்தட்ட தூயனின் எல்லா கதைகளிலும் வரும் அப்பா போன்றவர். ஏதோ ஒன்றை தேடித்தான் அவனது மனம் பித்து பிடித்து அலைகிறது. கனவுகளில் கண்ட காட்சிகளை ஓவியமாக வரைகிறார். முதல் சில நாட்களில் ஹரிதாசுக்கே அவர் பிரக்ஞை இருக்கிறதா என சந்தேகம் வருகிறது? பிறகு ஆமாம் என கண்டுகொண்டு அவரது அக உலகை காண ஆசை கொள்கிறார். கனவுகள்தான் அவருக்கான கலைகளின் ஆதாரமென ஒருநாள் கண்டுகொள்கிறார்.

ஆத்மநாமின் பாட்டனார் ஒருகாலத்தில் பெரும் பணம்படைத்த ஜமின்தாராக இருந்திருக்கிறார். அவரது குடும்பம் நிறைய நிலத்தை வைத்திருந்தது. கல்விக்காகவும், ஏழைக்காகவும் தன் சொத்தை செலவழிக்கிறார் பாட்டனார். கடைசியில் ஏதுவும் இல்லாத இல்லார்காளாக மாறுகிறது அந்த குடும்பம். “வறண்ட நதிப்படுகையை நோக்கி கிழவர் ஒருவர் அமர்ந்திருக்கிறார். கருத்தத் மென்தோலைப் போர்த்திய காய்ந்தவுடம்பு. பெரிய அட்டையொன்று ஊர்வது போன்று முதுகுத்தண்டின் முடிச்சுகள். கைத்தடியை கையில் சாய்த்தவாறு மேய்ச்சலுக்கு விட்டிருக்கும் மாடுகளின் திசையை வெறித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரருகே பூமிக்குள் இறங்கிச்செல்லும் இருள் கவிந்த படிக்கட்டுகள் கொண்ட கல்லறைத் தோட்டம் வரையப்பட்டுள்ளது. உள்ளே மனித முகங்கள் அண்ணாந்தவாறு இருக்கின்றன. அதே கேன்வாஸில் மற்றுமொரு பக்கத்தில் கிழவர் போர்வையை தூக்கி தோளில் போட்டுக்கொண்டு ஓடுவது போன்ற சித்திரமும். அதுவும் அக்கிழவர் தான்” இணைத்துப்பார்க்க முடிகிறது. ஏன் ஒரே கிழவன் எல்லா ஓவியங்களிலும் வருகிறார்? ஆத்நாமின் ஓவியம் என்பது கனவுகளினால் முளைத்தேழுவது, அப்படியிருக்க கிழவன் வருவதேப்படி என்ற கேள்விக்கு பதிலாய்.

அம்மா சொல்ல கேட்ட பூர்வக்குடி கதையை அவரின் மனம் வேறுவிதமாக மாற்றி கலையாக்கியிருக்கிறது. கொடுத்து கொடுத்து தேய்ந்துபோன அவரின் பொருளைத்தான், பச்சையாக மாற்றி புனைந்திருக்கிறார் போலும். தேடலில் முடிவில்லாதது பொருள்முதவாதம்.  ஏனெனில் பசியாறப் பசியாற அந்நோய் தீர்ந்துபோகாமல் ஊதிப் பெருத்துக்கொண்டேதான் போகுமாம்”.  புத்துணர்வு, வாழ்வின் மீது கொள்ளும் பற்று, இருத்தலின் நம்பிக்கை, ஆசை,மோகம் என பேருருவங்களை பச்சை தன்னுள் பொதிந்து வைத்திருக்கிறது”. அவரின் அகமும், புறமும் கண்ட முரண்பாடுகளினால் முளைத்தது.

தூயன் நல்ல கதை சொல்லி என்பதை நிறுவும் கதை இது. மொழிநடை கைகூடியிருக்கிறது. முடிச்சுகளில் இருந்து கதையை துவங்குவது இவருடைய கதை பாணிக்கு இன்னும் சற்று கதை ஒருமைதரும் என்பது எனது எண்ணம்.

திரைப்படம் பார்க்கும் போது கதையில் உள்ள பாத்திரமாக தன்னை கருதிக்கொண்டு, அதில் வரும் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப்ப தன் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் ரசிகனாக படத்திற்க்கு வெளியே நின்று அதனை ரசித்து விரிக்கின்ற வாய்ப்பும் அமைய வேண்டும். அது இந்த கதையில் அமைந்திருப்பதாக நினைக்கிறேன்.  

தூயனின் கதை சொல்லும் பாணி, மொழி நடை அவரது பலமென நினைக்கிறேன். அதே நேரத்தில் கதையின் ஒருமை மற்றும் விரிக்க விரிக்க தீர்ந்து போகாத பூடமான ஒன்று கதையில் இருக்கும் போது அவர் நிச்சயம் இன்னும் பெரிய எழுத்தாளராக வருவார்.

வாழ்த்துக்கள்.




Wednesday, November 8, 2017

மியாவ் மியாவ்

கருப்பணசாமி, சிலை செஞ்சு வச்சுப்போடறன். இந்த சீவன காப்பாத்து என கண்களை மூடி மேற்க்கே பார்த்து வேண்டிக் கொண்டாள் எங்கள் ஆத்தா.
பக்கத்தில் பூனை பக்…பக்….கென்று கக்கிக் கொண்டிருந்தது. அதன் கழுத்தை யாரோ அழுத்திக் கொண்டது போல அது கக்கியது. அப்போதுதான் நான் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வந்திருந்தேன். பூனை கத்தற சத்தமும், ஆத்தா சாமி கும்பிடற சத்தத்தையும் கேட்டு பொடக்காளிக்கு வந்தேன்.
கண்களை திறந்த ஆத்தா கையிலிருந்த திருநீரை வீசி பூனையின் மேல் எறிந்தாள், பிறகு அதன் நெற்றியில் பூசிவிடப் போனதும் அது பயந்து ஓடிப்போனது.

சும்மா இல்லாத, இந்த கெரகம்…….என்று அதை திட்டிக்கொண்டு என்னை பார்த்தவாறு ஆசாரத்திற்க்கு நகர்ந்தாள். எனக்கும் ஆத்தாவிற்க்கும் முந்தானேத்து பயங்கர சண்டை அதனால் பேச மாண்டாள். நான் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றிருந்துவிட்டு ஏதோ பூனைக்கு உடம்பு சரியில்லைனு நினைத்துக்கொண்டேன்.

இரா தூங்கும்போது மூங்கில் விட்டத்துக்கும், முகட்டு ஓடுக்கும் நடுவுல இருக்கிற இடைவெளியில மெதுவாக தன்னோட கால எடுத்து வச்சு நகரும். ஆத்தா அங்க பாரு பூனை கத்துது. டேய்… சும்மா கிடக்கமாண்ட. அது கத்துனா கத்துது உனக்கென்ன? என மிரட்டி என்னை தூங்க வைப்பாள், காலையில் எழுந்து பார்த்தால் முகட்டு ஓட்டின் மேலே நின்று கொண்டு, ஸ்கூலில் பீ.டி மாஸ்டர் சொல்லிக் கொடுக்கும் டிரில் எல்லாம் பண்ணிக் கொண்டிருக்கும். இதைப் பார்த்ததும் எனக்கு அதைப் போலவே ஆக வேண்டும் என்று தோன்றியது. பொடக்காளியில் இருக்கிற வேப்பமரம், வீட்டுக்கு முன்னாடி இருக்கிற குட்டிச்சுவர் என அது ஏறாத இடமே இல்லை. எனக்கு அதெல்லாம் ஒரு வித்தையாய் இருந்தது.

நான் ஆசார தின்னையில் உட்க்கார்ந்து யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அம்மா புகையிலைக் குடோனிலிருந்து வந்திருந்தாள்.

ஏதோ எடுப்பதற்க்காக வெளியே வந்த ஆத்தா அம்மாவைப் பார்த்து, யேலே ஈஸ்வரி அந்த கெரகம் பக்கத்து வீட்டுல கோழிக்கு வச்சிருந்த விசத்த திண்ணு போடுச்சுலே என்று சொல்லி அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

பின்னாடியே வந்த பெரியம்மா ஆத்தா அழுவதைப் பார்த்து, தேமா அழற எனக் கேட்டுக் கொண்டே ஆசாரத்துக்குள் அம்மாவும் அவளும் வந்தார்கள்.
அந்த கிரகம் நாசுவமூட்டுல வச்சிறுந்த விசத்த திண்ணுபோட்டு சாவக்கிடக்குதுலே…. என ஒப்பாரி வைத்தாள். அம்மா அவளின் தோள்பட்டையை கவனமாக பிடித்துக்கொண்டாள். ஆத்தாவுக்கு வெடுவெடுவென வருதுனு சொல்லியாதல் அம்மா அப்படி பிடித்தாள்.

டீ போட்டு யாரும் குடிக்கவே இல்லை. நான் மட்டும் குடித்து டம்ளரை வைக்கும் போதுதான் பார்த்தேன். ஆத்தா சாமான் வைக்க போட்டிருந்த பலகையை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அம்மா பெரிய தெருவையே பார்த்திருந்தாள். எனக்கு என்ன செய்வதேன்று தெரியவில்லை.
அட தே இப்படி எல்லா வெசனப்பட்டு உக்காந்துட்டீங்க என்றாள் கலை. அம்மா விசயத்தைச் சொன்னதும், அவள் பெரிதாக கவலைப்படவில்லை. இருந்தாலும் நிலைமையை காரணம் காட்டி வருத்தத்தை வழுக்கட்டாயமாக வர வைத்தாள். பூனை நாங்க பாலயோ, சோறயோ வைக்காம அது திங்காது. வீட்டுல பால் பாத்திரத்தையோ, தயிர் பாத்திரத்தையோ உருட்டாது. என்ன பசினாலும் எங்க அம்மா சோறு வைச்சாதா திங்கும், இல்லைனா காலைச் சுத்துக்கிட்டே கத்திக்கிட்டு கிடக்கும் என பூனையைப் பற்றி சோகமாய் பெருமையடித்தாள் அம்மா. துக்கம் விசாரித்துவிட்டு நகர்ந்தாள் கலை.

இருள் மெல்ல பாம்பைப் போல ஊர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தது. இதோ அப்பா வந்திருவாறு என நானும் எல்லோரும் நினைத்திருந்தோம். அவரு ஒன்னும் மருத்துவமோ இல்ல அத காப்பாத்தனும்னோ துளியும் கவலைப்படமாண்டார். சொல்லப்போன அந்த கருமத்த அடிச்சு கொல்லனும்னுதா சொல்லுவாறு. எங்க அப்பா ஆத்த மேல வச்சிருந்த கோவத்தையேல்லாம் பூனை மேலதா காட்டுவாறு.

பூனைய கருமம், கருமம்னுதா கூப்பிடுவாறு. ஒருநாள் ஆத்தா நேராவே கேட்டுப் போட்டா, ஏ அத திட்டுற மாதிரி சாட மாடயா என்னைய திட்டறீங்க, நேராவே திட்டறதுனா திட்டிறதுதான. நினைவு தெரிந்து ஆத்தா அப்பாவிடம் பேசும் சில வார்த்தைகளில் இதும் சிலது. அன்றோடு அப்பா பூனையிடம் பேசுவதில்லை.

இரணி நேர ஆகிப் போச்சு, இன்னேரத்துக்கு கால கால சுத்திக்கிட்டு வந்து கத்தும். எங்க போச்சுன்னு தெரியலையே? இருந்தாலும் தொல்லை இல்லைனாலும் கஸ்டமா இருக்குது. பச்…..என சொல்லிக்கொண்டு எழுந்து வீட்டுக்குள் போய்விட்டாள். அம்மா டம்ளரிலிருந்த டீயை அப்படியே பாத்திரத்தில் ஊற்றி சமையல் வீட்டுக்குள் எழுந்து போனாள். நான் தின்னையிலேயே இருந்தேன்.
பூனை கத்துற சத்தம் ரொம்ப பழகிப்போயிருந்தது. ஆத்தா சொன்னத கேட்டதும் அது எப்படி பசியாயிருந்தா கத்தும் என நினைத்துக்கொண்டேன். அடிவயிற்றிலிருந்து வார்த்தையை அழுத்தி உச்ச ஸ்தாயில் மியாவ்…….மியாவ்….. என கத்தும். நான் அதைப் போலவே கத்தியதும், ஆத்தா கட்டலிலிருந்து எழுந்து வரும் சத்தம் கேட்டது. வெளியே வந்து பார்த்து பூனையை காணாமல் போனதும் என்னைப் பார்த்து முறைத்துக்கொண்டே போனாள்.

அதற்க்குள் விசயம் ஊர் முழுக்க பரவியிருந்தது. துக்கம் விசாரிக்க வேண்டுமென யாரும் வரவில்லை ஆனால் போற வழியில பார்த்தா கேக்க ஆரம்பிச்சிடுவாங்க. அம்மாவும், ஆத்தாவும் வீட்டுக்குள் இருந்ததால் பெரியம்மா எங்கோ போய்விட்டு வந்தவளிடம் கேட்க ஆரம்பித்தார்கள். அவளுக்கு பூனை ஒரு பேடி என்றுதான் நினைப்பு. முன்னாலேல்லாம் யாராவது கேட்டால் அது வேலுச்சாமி ஊட்டு பூனை வந்துச்சுன்னா அப்படியே பயத்துல ஒன்னுக்கு போயிடும். அது வந்து வீட்டுல இருக்கிற பாத்திரத்தை உருட்டிட்டு போகும் இது அப்படியே வேடிக்கை பாக்கும் என்பாள். இன்று அப்படி சொல்ல முடியவில்லை. துக்கம் கொண்டிருந்த வீடு என்பதால் நாசிவன் வீட்டை ஏக வசனத்தில் வசை பாடிவிட்டு அவர்களை அனுப்பி வைத்தாள். அப்பாவை இன்னும் காணோம். எனக்கேன்னவோ அப்பா வந்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று நம்பிக்கை. அவரது சைக்கிள் கடகட வென ஆடிக்கொண்டு வருவது சுப்பிரமணி வீட்டுக்கு வரும்போதே தெரிந்துவிடும். பூனை இப்போது பொடக்காளியில் வந்து கக்கிக் கொண்டிருந்த சத்தம் கேட்டது. ஆத்தாவை கூப்பிடலாம் என்று நினைத்து வேண்டாமேன அம்மாவிடம் கத்தினேன். எனக்கு முன்னாள் எண்பது வயது ஆத்தா ஓடிப்போனாள். வெள்ளையும், சிவப்பும் கலந்த நிறத்தில் கக்கிக்கொண்டே இருமியது. அது இருமுவதைப் பார்க்க ஆச்சரியமாய் இருந்தது. என்னுடைய கதாநாயகன் என்முன்னால் சாவதை விரும்பவில்லை, வருத்தமாய் இருந்தது. சிலையேன இருவரும் அந்த இடத்திலேயே நின்னு இருந்தனர். ஆத்தா மறுபடியும் கருப்பணசாமியை வேண்டி திருநீறு போட்டாள். அப்பாவின் சைக்கிள் சத்தம் கேட்டு, ஓடிப்போய் அவர் வீட்டுக்கு வருவதற்க்கு முன்னால் விசயத்தை சொன்னேன். அவர் பெரிதாக எதையும் அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.

அப்பா வந்ததும் ஆத்தாவும் அம்மாவும் அங்கிருந்து நகர்ந்தனர். அப்பா, ஆத்தா அழுதிருப்பதைக் கண்டுகொண்டார். பொடக்காளிக்குள் போய்விட்டு சில நொடிகளில் திரும்பி வந்தார்.
லே ஈஸ்வரி பூனை இந்த இராவ தாண்டுச்சு பொளச்சுக்கும் ஆமா என்றார் அப்பா. அது அம்மாவுக்கு சொன்னதா இல்லை ஆத்தாவுக்கு சொன்னதா தெரியாது.

நா அன்று அப்பாவோடு கட்டல் போட்டு வெளியே படுத்துக்கொண்டேன். அம்மாவும் பாயில் எங்களோடு பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டாள். துக்கம் கேட்டு வந்த இரண்டோருவரிடம் அப்பா பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஆத்தாவோடு சண்டையிட்டதாலும், மனதளவில் தைரியம் தேவையாலும் அப்பாவின் பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டேன் இல்லை என்றால் ஆத்தாவோடு கயிற்றுக் கட்டிலில்தான் படுக்கை. தென்னை சட்டம் மேல் அடுக்கப்பட்ட ஓடுகள் இன்றி நட்சத்திரத்தையும், நிலவையும் பார்த்து தூங்க கஸ்டப்பட்டேன். அப்பா பேசுவது மெதுவாக எங்கோ போய்க் கொண்டிருந்தது. அப்பொழுது ஆத்தா விம்மி அழும் ஓசை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.      
   
இது மூணாவது பூனை. முத பூனை இதே மாதிரி விசத்த தின்னு மண்டயப் போட்டிருச்சு, இரண்டாவது எங்க போச்சுன்னே தெரியல. காணாம போச்சு. ஆனா ஒன்னு, இது வந்ததுக்கு அப்புறம் எலித் தொல்லை சுத்தமாவே இல்லை. அது எப்படித்தா பிடிக்கும்னு தெரியாது, இரா புறாமும் அலைஞ்சு பிடிச்சுபோடும் என யாரோவோடு அப்பா பேசியதுதான் நான் கடைசியாய் அரைத்தூக்கத்தில் கேட்டது.
காலையில் பார்த்தால், அம்மா பெரியம்மா கேவிக் கேவி அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அப்பா எழுப்பி இருந்தார். இன்னும் விடியவில்லை, சூரியன் மேலேழுவது போல தோன்றிற்று. அப்பாவின் முகம் சோகமாக இருந்தது. நான் கண்களை துடைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்க்குள் போனால், பூனை நன்றாக நடந்து, என் கால்களுக்கு இடையில் வந்து மேலும் உள்ளே போக முடியாதவாறு தடுத்தது. அதை தாண்டி உள்ளே போனால் கட்டிலில் ஆத்தா வாயிம் நுரைத்தள்ளியபடி கிடந்தாள் பக்கத்தில் இரண்டு அம்மாவும் அழுதிருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்த்தும் அம்மா எழுந்துவந்து கட்டிக்கொண்டு அழுதவாறு பாடினாள்.

இரா தாண்டுனா பொளச்சு போடுமுன்னு நினைச்சிறுந்தா
அந்த பூனை கொண்டு வந்து போட்ட பாம்பு கடிச்சு போயிட்டாளே
எ ஆத்தா. அவ என்ன நினைச்சு போனாளோ தெரியல
என்னைய அனாதையா போன்னு சொல்லி போயிட்டா
திரும்பிப் பார்த்தேன். பூனை மியாவை தாழ்ந்த சுருதியில் மியாவ், மியாவ் எனக் கத்தியது.
    

Friday, October 6, 2017

குற்றமும், தண்டனையும்

இனிமேலும் சேர்ந்து வாழமுடியுமேன தோன்றவில்லை. வெறுப்பை உமிழும் அவள் கண்கள் ஞாபகத்திற்க்கு வந்தது. ஒருவித ஈர்ப்பையும், அன்பையும் சொறிந்த அதே கண்கள்தான் நான்கு வருட திருமணத்திற்க்கு பிறகு இப்படி மாறிப் போனது. எனக்கு விருப்பம் இருக்கிறதோ இல்லையோ நான் பல காரியங்களை அம்மா, அப்பாவின் ஆசைக்காகவே பண்ணியிருக்கிறேன். அதில் கல்யாணமும் ஒன்று. சொல்லப்போனால் எனக்கு இஷ்டமே இல்லை. ஒன்றை மறுக்கும் போதேல்லாம், அதைச் செய்தாக வேண்டி வற்புறுத்தப்பட்டிருக்கிறேன். பள்ளிக்கூடம் போவது, வேலைக்கு போவது என அதன் பட்டியல் நீளும். யாருக்காக இதைச் செய்கிறேன் என்று சத்தியமாக விளங்கவில்லை?  ஆனால் அது அம்மா, அப்பாவின் விருப்பம். ஏன் அது அவர்கள் விருப்பமானது என எனக்கு தெரியாது. காற்றடிக்கும் திசையில் மேகங்கள் போவதைப் போல நானும் மற்றவர்களைப் போல நகர நிர்பந்திக்கப்பட்டேன். புதிதில் இருக்கும் கவர்ச்சியும், சுவாரஸ்யமும் என்னை சில நாட்க்கள் கட்டிப்போட்டது என்னவோ உண்மைதான். தேக்கிவைக்கப்பட்ட அணையின் நீர் மட்டம் எப்படி வரவு இல்லை என்றால் வடிந்து இல்லாமல் ஆகுமோ அதே போலதான்  அந்த கவர்ச்சியும், சுவாரஸ்யமும் ஆனது.

பாடியிலிருக்கும் கம்பெனிக்கு வேளச்சேரியிலிருந்து போய் வருவதென்றால் ஆகிற காரியமா? பஸ்ஸில்தான் குடும்பம் நடத்தமுடியும். பக்கத்தில் வீடு எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று சொன்னது பெரிய தவறாய் போனது. என்னையும், அம்மாவையும் பிரிப்பதற்க்காகவே நீ இப்படி செய்கிறாய் என கத்தினாள். முதல் சண்டை இப்படித்தான் ஆரம்பமானது.
கம்பெனியிலேயே கிடக்கிறாய், சூரியன் உதிப்பதற்க்கு முன்னால் போய்விட்டு, மறைந்ததும்தான் வருகிறாய். என்னோடு இருக்கவே உனக்கு பிடிக்கவில்லை. நான் வேண்டாதவளாய்விட்டேன் என அழுது அடம்பிடித்தாள். வேலை வேண்டாமேன சொல்லுவதும், சீக்கிரம் கம்பெனியிலிருந்து வருவதும், சனி மற்றும் ஞாயிறு கம்பெனிக்கு வரமாண்டேன் என சொல்லுவதும் கிட்டத்தட்ட ஒன்றுதான். உலக பொருளாதாரம் தரைமட்டமாகி கிடப்பதால், நிறைய நபர்கள் வெளியே அனுப்பப்பட்டனர். அதில் நாமும் ஒருவராய் ஆகக் கூடாது என எல்லோரும் பயந்த நேரம். பெரிய சண்டைக்கு அது காரணமாய் அமைந்துவிட்டது. அவள் அம்மாவும் அவளோடு சேர்ந்து ஏக வசனத்தில் என்னையும், என் குடும்பத்தையும் திட்டித் தீர்த்தார்கள்.

குடும்பம்னா அப்படி, இப்படி இருக்கத்தான் செய்யும், நாமதா அனுசரிச்சு போகனும், பொண்ணு கொஞ்சம் செல்லமா வளர்ந்துட்டா அதனால அப்படி இருக்கா, நீங்க ஒன்னும் பெருசா எடுத்துக்க வேண்டாமேன சொல்லி நாட்டாமை செய்து வைத்தனர் பெரியவர்கள்.
எனக்கு பள்ளிக்கூடம் பிடிக்கவில்லை, போக மாண்டேன் என அடம்பிடித்த போது, அப்பா என்னை அடித்துக்கொண்டே ஒரு கையால் தூக்கி வகுப்பறைக்குள் விசிறி எறிந்தார். அதற்க்கெனவே காத்துக்கொண்டிருந்த கதவு சாத்திக்கொண்டது. சிறையில் அடைக்கப்பட்டதாகவே நினைத்து அழுதேன். அதேபோலதான் இப்போதும் எனக்கு தோன்றிற்று. யார் இவர்கள் எல்லாம்? நீ இப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமேன சொல்லி தள்ளிவிடுகிறார்கள்.
மனதை தேற்றிக்கொண்டு அவளோடு வாழ முயற்ச்சித்தேன். அவளோ எதாவது தவறை கண்டுபிடித்து சண்டையிட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். முடிந்தவரை என் வாழ்நாட்க்களை கம்பெனியிலேயே கழிக்க ஆரம்பித்தேன்.

இதற்கிடையில் எங்களுக்கு அழகான ஒரு குழந்த பிறந்தது. இது சற்றே என் பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சியை கொடுத்தது. இனிமேலாவது சேர்ந்து வாழ நல்ல காரணம் கிடைத்துவிட்டது என்றனர். ஆனால் விதி வேறு விதமாய் மாறி என்னோடு விளையாடியது.
ஏன் குழந்தையை நான்தா பாத்துக்கனுமா? நீங்க ஒன்னும் வேலைக்கு போய் கிழிக்க வேண்டாம். கம்பெனி வேலையை ரிசைன் பண்ணிட்டு வாங்க. இங்க யாரும் பணம் இல்லைனு அழல என்றாள்.
இதோ பாரு நீ வேண பெரிய பணக்கார குடும்பதுல பிறந்தவளா இருக்கலாம். அதுக்காக நா உங்க வீட்டுல உக்காந்து சாப்பிட முடியாது என்றேன் பதிலாய்.
அவளது குடும்பமே சேர்ந்து என்னை வீட்டை விட்டு துரத்துவிட்டது. மணி பத்து இருக்கும். தெரு விளக்கு பிரகாசமாய் எறிந்துகொண்டிருந்தது, தெருவிலிருந்த நாய் ஒன்று என்னைப் பார்த்து குறைத்தது, பிறகு என்ன நினைத்ததோ தெரியவில்லை அதுவாக ஓடிப்போய்விட்டது. பேருந்து மற்றும் காரின் முகப்பு வெளிச்சம் என் இருண்ட முகத்தை வெளிக்காட்டியது. கண்களில் நீர் முட்டிக்கொண்டு வந்ததை மறைக்க, கைக்குட்டையால் முகத்தை துடைப்பதைப் போல கண்களை துடைத்துக்கொண்டேன். பித்து பிடித்தவன் போல நின்றிருந்தேன். எங்கே போவது? யாரைக் கேட்ப்பது? நண்பர்கள் வீட்டுக்கு போகலாம் என்றால், அவர்களிடம் என்ன சொல்வது? வீட்ட விட்டு துரத்தீட்டாங்கன்னு சொல்ல முடியுமா? தன்மானம் இடித்தது. நேராக பஸ் பிடித்து எங்கள் கிராமத்திற்க்கே போய்விட்டேன்.

ஒரு வார காலம் மட்டுமே தங்க முடிந்தது. அதற்க்குள் எப்படி ஊர் மக்களுக்கு செய்தி கிட்டியதேன்று தெரியவில்லை, அவர்கள் வாயில் என்னை மென்றுகொண்டிருந்தனர். இனிமேலும் நம்மால் இங்கிருக்க முடியாதென்று என்ணி, சென்னைக்கே வந்துவிட்டேன். பாடிக்கு பக்கத்தில் வீடேடுத்து தங்கி, வேலைக்கு போல ஆரம்பித்தேன்.
சிறிய கண்கள், மிருதுவான விரல்கள், எச்சில் ஒழுகும் வாய், மோகன புன்னகை, என்னை தூங்கவிடவில்லை. வேலையை செய்யவும் முடியவில்லை. சுய மரியாதையை விட்டு நான் படியேறி அவள் வீட்டிற்க்கு போனேன். என் குழந்தையை காட்ட முடியாதென்று சொல்லி, ஓடிப்போ என மறுபடியும் என்னை அவர்கள் வீட்டிலிருந்து துரத்தினார்கள்.

என்ன கொடுமையான வாழ்க்கை! வேண்டாம் என்றால் விடாமல் அதில் சிக்க வைக்கிறார்கள். வேண்டுமென்றால், முடியாது என மறுக்கிற இந்த பந்தம் கொடுமையானது. பல நாட்க்கள் தூக்கம் பறிபோய், கண்கள் சிவக்க கிடந்தேன். வளமான தேகம் வற்றிப்போன நாராய் ஆனது. என்னைப் பார்க்க காசநோய் வந்தவன் போல தோன்றிற்று என நண்பனோருவன் சொன்னான். செல்பேசியின் முகப்புபடமாக என் ஒரு வயது தூரியாடும் குழந்தை இருந்தது. என்னுடைய கஹ்ட்டத்தையேல்லாம் அதனோடு விளையாடி தீர்த்துக்கொள்வேன். அந்த முகப்புபடம் கொடுத்த வழி தாங்கிக்கொள்ள முடிவதாய் இல்லை.

வக்கீல் நோட்டீஸ் அனுப்பிருந்தார்கள். அன்று இரவே அவள் தாயார் தொலைபேசியில் அழைத்து விவரங்களைச் சொன்னாள். உன்னை அவளுக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. நாங்கள் வேறு மாப்பிள்ளை பார்த்து இருக்கிறோம் அதனால் நீ அதில் கையெழுத்திட்டு எங்களுடன் ஒத்துழைப்பதுதான் உனக்கும், எங்களுக்கும் நல்லது என மிரட்டும் தொனியில் சொன்னாள்.
என்னுடைய பிள்ளையை கொடுத்துவிடுங்கள் என்றேன்.
ம்…. எனக்கு எப்படி இத முடிக்கனும்னு தெரியும் என்று நான் பதில் சொல்லுவதற்க்குள் மறுமுனை துண்டிக்கப்பட்டது.
அம்மா அழுதாள். நீ பொறுத்துகொள்ளத்தான் வேணும், யாருக்கு இல்லாட்டியும் உங் குழந்தைக்காவது. நான் எப்பாடுபட்டாவது பேசி சரிசெய்றேன். கவலைப்படாதே என்றாள். நான் எதுக்கும் மறுமொழி சொல்லவில்லை.
எங்கள் பிரச்சனை நீதிமன்றத்திற்க்குப் போனது. அதன் பயனாய் கம்பெனி முழுக்க நான் அறியப்பட்டவன் ஆனேன். கடந்து போகும் போது யாராவது சிரித்தால், அது என்னைப் பற்றித்தான் இருக்குமோ என நினைத்துக்கொள்வேன். நான் தோற்றுப்போனதாய் தோன்றிற்று. சறுகை எப்படி சுழல் காற்று தூக்கி விளையாடுமோ, அதைப் போலதான் என்னை வைத்து வாழ்க்கை விளையாடியது. இப்போது எங்கே விழுந்தேன் என்றும் தெரியாது. என் கவலைகள் வருத்தம் எல்லாம் என் மீது சுமத்தப்பட்டிருப்பதாகவும், அதை சுமப்பதைத் தவிர வேறு வழி இருப்பதாய் எனக்கு தெரியவில்லை.
இனிமேலும் இப்படியே நான் தொடர்ந்து வாழ முடியுமேன தோன்றவில்லை. நிச்சயம் ஒரு முடிவு எடுத்தாக வேண்டியவனாக இருந்தேன். பல நாட்க்கள் யோசனைக்கு பிறகு இந்த நல்ல முடிவை எடுத்திருந்தேன். அதை யோசனை என்பதை விட உணர்ச்சி கொந்தளிப்புகளுக்கு முடிவு கட்ட எடுத்தது என்றால் பொறுத்தமாக இருக்கும்.

நான் செய்யப் போவது நிச்சயம் சட்டப்படி குற்றம்தான். அதற்க்காக எந்த நீதிபதியும் எனக்கு தண்டனை கொடுக்க முடியாது. அல்லது இந்த குற்றம் புரிவதற்க்கு காரணாமானவர்களையாவது தண்டிக்கப்படுவார்களா என்றால் அதுவும் கிடையாது. இங்கு குற்றம் செய்ய எல்லோருக்கும் உரிமையுண்டு. ஹாலிலிருந்து எழுந்து பெட்ரூம் கதவை தாளிட்டுக்கொண்டேன்.    
  

Saturday, July 29, 2017

திருக்குறள் திறப்பு



அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ் ஆர்வலர்

புன்கணீர் பூசல் தரும்
-    அதிகாரம்:அன்புடைமை குறள் எண்:71


எதேற்ச்சையாக ஆறாம் வகுப்பு புத்தகத்தில் இந்த குறளை பார்க்க நேர்ந்தது. படித்த உடன் குறள் என்னை உள்ளே இழுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. தாழ்ப்பாள் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் எங்கள் வீட்டின் இரும்பு தாழ்தான் நினைவுக்குவந்தது. வேண்டுமென்றால் போட்டுக்கொள்ளலாம் இல்லை என்றால் விடுவித்துவிடலாம். அடைக்குந்தாழ் என்ற சொல்லாடல் வேண்டுமென்றே அடைத்துக்கொண்ட ஒருவரைப் பற்றிச் சொல்கிறது போலும்.

பொதுவாக பெற்றோருடன் சண்டை வந்தால், சிறுவர்கள் அவர்களுக்கு தோன்றும் எதாவது ஒன்றைச் செய்து எதிர்ப்பு காட்டுவார்கள். சாப்பிடமாண்டேன் என அடம்பிடிப்பது, தரையில் படுத்து உருள்வது உட்ப்பட.  அன்று எனக்கும் என் பாட்டிக்கும் சண்டையேன நினைக்கிறேன். கோபத்தை எப்படி காண்பிப்பது என்று தெரியாமல் வீட்டுக்குள் சென்று கதவைச் சாத்தி தாழிட்டுப் படுத்துக்கொண்டேன், சிறிது நேரம் கழித்து திறந்தால் போகிறது என்றேண்ணிக்கொண்டேன். விளையாண்ட களைப்பு அசந்து தூங்கிக்போயிருக்கிறேன். பாட்டி முதலில் கெஞ்சிப் பார்த்திருக்கிறாள் பிறகு மிரட்டிப் பார்த்திருக்கிறாள். குச்சி வைத்து கதவை அடித்திருக்கிறாள். அது அடைக்கும் தாழகவே இருந்திருக்கிறது. பெரியம்மாவும் சேர்ந்து முயன்றிருக்கிறாள் ஆகவே இல்லை. என்னுடைய பாட்டியும் நானும் அந்த அறையில் தான் உறங்குவோம். அந்த நாட்களில் வேறு அறை கிடையாது. தவிர அவள் கட்டில் மற்றும் போர்வை உள்ளே இருக்கிறது. கண்டிப்பாக நான் திறந்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயம் இருந்தும், திறக்கவே இல்லை. சற்று நேரம் கழித்து அப்பா வந்து எழுப்பி பார்த்திருக்கிறார். ம்கூம்..எழவே இல்லை. அவருக்கு கோபம் தலைக்கு ஏறிவிட்டது.  தூங்குவது போல நடிக்கிறான் என்று எண்ணிக்கொண்டார் போலும். அதனால் கதவை வேகமாக உதைத்து, கைகளால் தட்டியும் பார்த்திருக்கிறார். கதவு திறப்பதற்க்கான அறிகுறியே இல்லை. ஒருவேளை நான் தூக்கம் கலைந்து எழுந்திருந்தால், என் நிலை மிக மோசமாக இருந்திருக்கலாம் என்று மறுநாள் காலை பெரியாம்மா சொல்லித்தான் தெரியும். காரணம் அவர் கோபம் அப்படி. நடுநிசி நேரம் இருக்குமேன நினைக்கிறேன், என் அம்மா கல்யாணத்திற்க்கு போய்விட்டு வந்து, என்னை அழைத்தாள். அவள் அழைப்பது சற்று வித்தியசமானது. மகேந்துப்பையா.. எங்கே தூக்கம் போனது என்று தெரியவில்லை. எழுந்து தாழ்ப்பாளைத் திறந்துகொண்டு அம்மாவிடம் ஓடினேன். மறுநாள் காலை எவ்வளவு சொன்னாலும் யாரும் நம்புவதாய் இல்லை. அதேப்படி கதவ தட்டி, உதச்சு, சத்தப் போட்ட கேக்கல, உங்க அம்மா வந்து கூப்பிட்ட உடன் கேக்குது? என்றுதான் கேட்டார்கள். அதற்க்கு இதுதான் பதில் போலும். அன்பிற்க்கும் உண்டோ அடைக்கும்தாழ்.  

இதே குறள் வேறோரு இடத்திலும் பொருந்துவதாய் தோன்றுகிறது. கோபம் கொண்ட மனைவி, தன் கணவனிடம் பேசாமல் இருக்கிறாள். அந்த வேளையில் அன்பானவருக்கு வரும் துன்பத்தை அவளாள் தாங்கிக்கொள்ள முடியாதவளாய், அழுது பிறகு பேசியேவிடுவாள். ஊடலிலிருந்து, கூடலுக்கு போகும் மையப்புள்ளியை சுட்டுகிறது இந்த குறள். போபத்திலிருந்து பாசத்திற்க்கு மாறப்போகும் ஒரு கண நேரம் இந்தக் குறள். எந்த நாள், எந்த நேரம், எந்த புள்ளியில் குழந்தை வாலிபனாது, வாலிபன் கிழவானான் என்று சொல்ல முடியாதோ. அதைப் போன்ற ஒரு புள்ளியைப் பற்றி சொல்கிறது இந்தக் குறள். அவள் ஊடலில்தான் இருந்தால், அது எப்படி கரைந்து மாறுகிறது என்பதைச் சொல்கிறது. அவன் மீது கொண்ட அன்பும், கதவின் அடைக்கும்தாழும்  எதிர் எதிர் திசையில் ஒன்றுக்கொன்று போரடுகிறது. அன்பாவனின் துன்பம் ஒரு வினையூக்கி போல, நேம்புகொல் போல. அது அன்பை அடைக்கும்தாழிலிருந்து விடுவிக்கிறது. அன்பு எங்கும் பரவுகிறது.
போர் களத்தில் எதிரி நாட்டு மன்னனைப் பார்த்து பேசும் வசனம் போல் இருக்கிறது, அன்பிற்க்கும் உண்டோ